HER GÖZE ALIŞ BİR VEDA İÇERİYOR

 

 

Günün birinde en alışkanlıklarını yitireceğini düşünmez insan. Düşünmez çünkü hayatının bir parçası sayar hep onları.

Her sabah kalktığında yüzünü yıkar mesela bir gün yüzünün olmayacağını düşünmez. Geçer kahvaltıya, yemeye.. başlar karnını doyurmaya.

Bir gün karnının olmayacağını, çatalının olmayacağını, çatal tutan elinin olmayacağını düşünmez. Hazırlanır çıkar yola, bir gün ayaklarının olmayacağını düşünmez.

Onu düşünse yol aldıkça arkada bıraktıklarını düşünmez. Oysa arkada hayatı vardır. Yola revan olmuştur bir kere. Gider… gider… gider..

Gider de yanına hayatını almamıştır. Yolun ortasında nefes alamadığını anlayınca aklı başına gelir. Nefesini de arkada bırakmıştır çünkü. Düşünmez…

Gitmeye başladığında her sevdiğini yanında götüremeyeceğini düşünmez mesela. Her şeyi toplamaya çalışır bavuluna ama bavulunun fermuarını kapatmadığını düşünmez..

Bu düşüncesizliği yolda bavulunun dağılmasına neden olur. Attığı her adımda bavulundan bir şey düşürür.

Bavulun ağırlığı bir yandan sıcak bir yandan bavuldan düşenleri görür lakin düşenlerin kıymetini düşünmez…

Alacağı yola bakar insan yola çıktığında. Bavulu yolda düşürdükleri yüzünden hafiflemiştir. Daha hızlı yol alabilir artık..

Ama düşürdükleri olmadan gideceği yerde yapamayacağını.. düşünmez…

Göze almış olmalı bütün bunları, yolun sonuna geldiğinde geri dönüşü imkansızdır çünkü.

Düşünmez…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir